شاخص فلاکت به عنوان یکی از معیارهای رفاه اقتصادی شناخته می شود و افزایش شاخص فلاکت در یک کشور به معنای بدتر شدن رفاه اقتصادی و اجتماعی مردم آن کشور است. از این رو، بدتر شدن شاخص فلاکت، علاوه بر تأثیرات اقتصادی می تواند پیامدهای فرهنگی و اجتماعی بسیاری را به همراه داشته باشد، لذا شناسایی و ارزیابی عوامل کلان اقتصادی مؤثر بر این شاخص باید مد نظر برنامه ریزان و سیاست گذاران قرار گیرد. از این رو، هدف اصلی این پژوهش بررسی عوامل مؤثر بر شاخص فلاکت طی دوره زمانی بهار 1391 تا تابستان 1402 می باشد. در مطالعه حاضر از چارچوب شرستا و باتا (2018) و فمبای (1998) که کمک زیادی به انتخاب روش های مناسب می کند، برای تجزیه و تحلیل داده های سری زمانی استفاده شده است. نتایج نشان می دهد که برخی از متغیرهای ایستا و برخی دیگر هم انباشته از مرتبه اول هستند و براساس چارچوب شرستا و باتا (2018) باید الگو خودرگرسیون برداری با وقفه توزیعی برآورد شود. نتایج برآورد الگو نشاندهنده تأثیر مثبت شاخص عدم قطعیت بر شاخص فلاکت در بلندمدت است. همچنین اثر متغیرهای نرخ ارز در بازار آزاد و نرخ مشارکت بر شاخص فلاکت مثبت است و متغیر بهره وری نیروی کار هم اثر منفی بر شاخص فلاکت دارد. نتایج این مطالعه بدین گونه می تواند مورد استفاده قرار گیرد که علاوه بر ضرورت کنترل نوسانات نرخ ارز، اهتمام به اعلام صحیح سیاست های اعمالی و انتشار به هنگام اطلاعات اقتصادی که منجر به کاهش عدم قطعیت سیاست های اقتصادی گردد، می تواند به کاهش شاخص فلاکت کمک نماید.